Ontwikkelingsgerichte Coach voor moeders

Blog

Morning beautiful

Coach Heidi over dankbaarheid

Good Morning Beautiful, staat er op mijn koffiebeker. Fijn dat mijn koffiemok zo goedgezind is, maar zo voel ik me niet. Al dagen niet eigenlijk. Ik ben moe, heb wallen onder mijn ogen en twee steenpuisten op mijn kin, en mijn energieniveau zit onder nul. Ik heb rust nodig, denk ik. De kinderen eisen al mijn aandacht op, zeker nu in de Coronacrisis. Er schiet heel weinig tijd over voor mezelf, en ik denk dat dit nu tot uiting komt door een constante tristesse in mij. Ik bekijk het als een oefening. Ik weet dat ik nu heel alert moet zijn, omdat mijn gemoed in een rode gevarenzone zit.

Mijn innerlijke draak laat zich voelen als een baksteen aan de binnenkant van mijn ogen of in mijn maag. Het is geen fijn gevoel, ik wil het helemaal niet. Maar ik laat het zijn. Ik vecht er niet tegen en weet dat het vanzelf voorbij zal gaan. Mijn man brengt de kinderen naar school, dus heb ik het huis even voor mezelf. Het beste dat ik nu kan doen, is gaan zitten en vanuit de stilte in mezelf contact maken met die steen. Terwijl ik mediteer (eigenlijk hou ik niet van dat woord, omdat het zo gewichtig klinkt), voel ik hem en laat de tranen stromen. Dat lucht op. Ik vraag wat hij mij wil leren. Dan wacht ik tot het antwoord komt.

Weg met die draak!

Vroeger zou dit moment de ideale voedingsbodem (what’s in a name) zijn geweest voor een eetbui. Twintig jaar lang was eten (veel te veel of helemaal niet) mijn manier om met de draak in mij om te gaan. Het nam zulke extreme proporties aan, dat ik op de duur alleen nog maar bezig was met eten. Wat aanvankelijk een manier was om van die innerlijke draak af te raken, was nu een probleem op zich geworden.

Mijn eetstoornis was de Chinese muur waarachter ik mijn draak had verstopt. Nu hoefde ik hem niet meer te zien of te voelen. Hij zat veilig weggestopt. Ik was het gevecht met de draak aangegaan als een krijger. Ik had er korte metten mee gemaakt. Nu was hij veilig en wel opgesloten achter die gigantische muur, maar nu kon ik er ook niets meer van leren. Onze draken komen immers altijd met een boodschap. Als we ze wegstoppen, leren we niet wat ze ons willen zeggen.

Zeker als we jong zijn, kan de boodschap van de draak meer zijn dan we op dat moment aankunnen. Dus gaan we ons ertegen beschermen. We willen ons goed voelen, en die draak willen we weg. Eten of niet eten is een manier om je tijdelijk goed te voelen. Drinken ook. Excessief sporten of studeren ook. Alles wat ons maar afleidt van onze pijn.

Een triest record

Op de duur wordt ons afleidingsmechanisme een probleem op zich, en dat is makkelijk, want zo hoeven we niet meer met de draak bezig te zijn. Alleen helpt ons dat geen meter vooruit. Integendeel. Door de draak veilig weg te stoppen en ons ervan af te leiden, geven we hem juist eten zodat hij steeds groter wordt. In mijn geval mag je dat heel letterlijk nemen, met een geschiedenis van 20 jaar eetstoornissen op mijn palmares.

Vanaf mijn veertiende was ik elk wakker moment bezig met eten. Ik vond mezelf verschrikkelijk om aan te zien en wilde zo graag slank zijn. Want dan zou mijn leven pas beginnen. Hoe meer ik geobsedeerd was door mijn gewicht, hoe meer ik at. Ik legde mezelf een spartaans dieet op, wat ik natuurlijk niet kon volhouden. Met een eetbui als gevolg.

De laatste 5 jaar was mijn boulimia omgeslagen in anorexia. Aanvankelijk was ik supertrots op mezelf dat ik nu eindelijk slank was, of beter graatmager. Ik voelde me vaak heel duizelig en kon niet meer helder denken, want je hersenen hebben vet nodig. Maar ik ging nog liever dood dan vet te eten. Mijn benen voelden als elastiekjes en ik werd ’s nachts vaak wakker van de honger. Maar ik was slank.

En toen werd ik zwanger

Zelfs tijdens mijn zwangerschap heb ik nog zitten knoeien om niet te dik te worden. Toen mijn zoon geboren werd, knapte er iets in me. Dat ik zo een prachtig wezentje op de wereld had gezet, boorde een gat in mijn Chinese muur. De draak werd bevrijd en ging hevig tekeer. Ik keerde als vanouds terug naar mijn veilige hel, waar het mantra ‘Controle over je eten is controle over je leven’ voortdurend door de luidsprekers schalde.

Na 6 maanden ploetermoederen ging ik terug viervijfde werken. Mijn masker werd zwaarder en zwaarder, het kostte me steeds meer moeite het op te houden. Naast mijn eetstoornis, begon ik te hyperventileren en werd elke nacht op een ontiegelijk vroeg uur wakker waarna ik niet meer kon slapen. Ik werd stilaan een zombie, hield me recht met koffie en (een beetje) chocola.

Na 4 maanden zat ik er helemaal door

Mijn masker was te zwaar geworden. Ik sleepte me naar mijn huisarts en de aanvankelijke 14 dagen ziekteverlof werden 4 maanden. Voor het eerst kon ik niet meer functioneren zoals het hoorde. Hoe zwaar het ook was, het voelde ook aan als een opluchting. Ik kon eindelijk toegeven dat het niet goed met me ging. Ik hoefde niet meer te doen alsof. Mijn draak was er nog altijd, maar dit keer ging ik hem niet meer te lijf als een krijger. Dat was een bewuste keuze, ik kon en wilde niet meer vechten tegen mezelf.

Samen met mijn masker, viel ook mijn eetstoornis weg. Maar wat nu? Ik had nooit geleerd om met emoties om te gaan, want mijn trukendoos was er altijd om ze in de kiem te smoren. En nu stond ik daar, aan het begin van de U-turn terug naar mezelf, heel moe en zwak maar tegelijk ook met een groot verlangen naar een meer oprecht leven. 

Terug naar mezelf

Voor het eerst ging op zoek naar wie ik was, wat ik belangrijk vond en wie ik wou zijn. En dat was veel meer dan alleen maar ‘slank’. Ik had mezelf 20 jaar lang voor de gek gehouden. Ik was dan nu wel slank, maar ik had nog nooit zo diep gezeten. Ik had al die tijd als een bezetene een fake ideaal nagestreefd, waardoor ik het echte leven had gemist. Meer dan de helft van mijn leven was ik geobsedeerd geweest door mijn gewicht, waardoor ik een belangrijk deel van mijn groei had gemist. Ik had kansen aan mij laten voorbijgaan, had altijd aan de zijlijn van het leven gestaan. Alleen het cijfer op de weegschaal was van tel. En nu moest ik moeder zijn, en ik wilde dat ook heel graag, maar ik wist totaal niet wie ik zelf was. Ik leerde dat als ik een goede moeder wilde zijn, ik eerst aan mezelf moest geven vooraleer ik aan anderen kon geven.

Als ik erop terugkijk, ben ik zo dankbaar dat mijn zoon mij wakker heeft gemaakt uit mijn nachtmerrie. Dankzij hem, kon ik niet langer doorgaan met mijn plastieken leventje. Dankzij hem, begon ik aan de reis naar mezelf. Dankzij hem, kwam ik in contact met astrologie, psychologie, spiritualiteit en ontwikkelingsgericht coachen. Dankzij hem, ben ik mezelf geworden. Dankzij hem, wil ik nu ook andere moeders helpen zichzelf terug te vinden.

Meer lezen?