Ontwikkelingsgerichte Coach voor moeders

Coach Heidi

Moederkloek

Op een avond was mijn oudste zoon erg triest. Zijn gezicht sprak boekdelen, en op een gegeven moment barstte hij in huilen uit. Een prachtige les voor mij als moeder, hoe een kind zonder schroom uiting geeft aan zijn emoties. Put on your happy face In onze Westerse cultuur worden pijnlijke emoties als iets vies beschouwd, het moet altijd plezant blijven. Dus zetten we ons masker op en zijn zogezegd weer vrolijk. Onze kinderen pikken …

Coach Heidi

Ontploffingsgevaar

Velen van ons zijn opgegroeid bij ouders die zelf ook een masker droegen. Omdat je als kind een spons bent voor de sfeer van je omgeving, en leert door te imiteren, heb je dit gedrag onbewust gekopieerd. Je hebt geleerd dat emoties een vreemdsoortig monstertje zijn dat je liefst zo snel mogelijk in een hokje stopt en er nadien niet meer naar omkijkt. Weg is weg. Oups, I did it again Maar dat monstertje gaat …

Coach Heidi

Over pralines en vlinders

Waar ik het meeste voldoening uit haal, coachen en schrijven, maakt me ook het meeste bang. Bang, omdat ik nu de echte Heidi laat zien. Bang, omdat ik me nu niet meer verstop in de gouden kooi die mijn vorige jobs waren. Maar ik doe het toch, omdat ik weet dat ik dit moet doen wil ik de beste en meest waarachtige versie van mezelf worden. Het vraagt moed om je kwetsbaar op te stellen. …

Coach Heidi over dankbaarheid

Morning beautiful

Good Morning Beautiful, staat er op mijn koffiebeker. Fijn dat mijn koffiemok zo goedgezind is, maar zo voel ik me niet. Al dagen niet eigenlijk. Ik ben moe, heb wallen onder mijn ogen en twee steenpuisten op mijn kin, en mijn energieniveau zit onder nul. Ik heb rust nodig, denk ik. De kinderen eisen al mijn aandacht op, zeker nu in de Coronacrisis. Er schiet heel weinig tijd over voor mezelf, en ik denk dat …

Coach Heidi over onrust en spanningen

Pijn bij de tandarts

Nekspanningen…ik weet er alles over. Mijn lichaam is één ontblote zenuw, en vooral in mijn nek hopen spanningen zich in de loop van de dag op. Sinds ik ’s morgens een half uur ga zitten en met mijn aandacht in mezelf keer, gaat het al veel beter. Want daar gaat het om, dat je steeds een deeltje van je aandacht in je lichaam houdt. Dat je niet volledig opgaat in wat zich afspeelt in de …