Ontwikkelingsgerichte Coach voor moeders

Coach Heidi

Ontploffingsgevaar

Velen van ons zijn opgegroeid bij ouders die zelf ook een masker droegen. Omdat je als kind een spons bent voor de sfeer van je omgeving, en leert door te imiteren, heb je dit gedrag onbewust gekopieerd. Je hebt geleerd dat emoties een vreemdsoortig monstertje zijn dat je liefst zo snel mogelijk in een hokje stopt en er nadien niet meer naar omkijkt. Weg is weg. Oups, I did it again Maar dat monstertje gaat …

Coach Heidi

Prikballon

Hoe paradoxaal het ook moge klinken, de meeste van ons zijn doodsbang voor hun eigen succes. Jezelf wegstoppen is zoveel veiliger dan op te staan en je nek uit te steken. Want dat betekent dat je jezelf moet laten zien. En dat voelt niet veilig. Dan is er geen muur meer om je achter te verstoppen. Dan kan je niet meer vrijblijvend klagen over je leven, en dagdromen wat je zou doen als je ooit …

Coach Heidi over dankbaarheid

Morning beautiful

Good Morning Beautiful, staat er op mijn koffiebeker. Fijn dat mijn koffiemok zo goedgezind is, maar zo voel ik me niet. Al dagen niet eigenlijk. Ik ben moe, heb wallen onder mijn ogen en twee steenpuisten op mijn kin, en mijn energieniveau zit onder nul. Ik heb rust nodig, denk ik. De kinderen eisen al mijn aandacht op, zeker nu in de Coronacrisis. Er schiet heel weinig tijd over voor mezelf, en ik denk dat …

Coach Heidi over onrust en spanningen

Pijn bij de tandarts

Nekspanningen…ik weet er alles over. Mijn lichaam is één ontblote zenuw, en vooral in mijn nek hopen spanningen zich in de loop van de dag op. Sinds ik ’s morgens een half uur ga zitten en met mijn aandacht in mezelf keer, gaat het al veel beter. Want daar gaat het om, dat je steeds een deeltje van je aandacht in je lichaam houdt. Dat je niet volledig opgaat in wat zich afspeelt in de …

De kracht van dankbaarheid

Vanmorgen voelde ik me opgefokt. We waren alle vier laat opgestaan en het was dus een gevecht tegen de tijd. Alles was in peis en vree verlopen (héhé) en de kinderen waren net op tijd vertrokken met hun vader. Mission accomplished dus. Maar toch zat de ochtendrush nog in mijn lijf. Ik liep als een kip zonder kop door het huis om op te ruimen, met in mijn achterhoofd ‘rust in je huis is rust …